جغرافیا و برنامه ریزی شهری

تاب ­آوری: 

تاب آوری در بسیاری از حوزه های علمی و در دامنه وسیعی از اکولوژی تا علوم اجتماعی، روانشناسی و اقتصاد به یک اصطلاح مهم تبدیل شده است. هیچ اجماعی از تعریف تاب آوری که مورد قبول همه رشته های علمی باشد وجود ندارد.

واژه شناسی تاب آوری:

واژه تاب­آوری (resilience)، اغلب به مفهوم «بازگشت به گذشته به کار می­رود که از ریشة لاتین«resilio» به معنای «برگشت به عقب گرفته شده است. حوزه ای که این کلمه دراصل از آن استفاده شده هنوز هم مورد بحث است: برخی آنرا به بوم شناسی، برخی دیگر آنرا به فیزیک و عده اي هم معتقدند كه مطالعه تاب آوری از قوانین روانشناسی و روانپزشکی در دهه 1940 میلادی گرفته شده است؛ و مربوط به گارمزی، وارنر و اسمیت است.

واژه (Resilience) در فرهنگ لغات، توانايي بازيابي يا بهبود سريع، تغيير؛ شناوري و کشساني (Webster’s, 2010)، و همچنین خاصیت فنری و ارتجاعی ترجمه شده است. با این توصیف ریشه تاب آوری چه از بوم شناختی، روانشناختی، روانپزشکی، فیزیک یا علوم دیگر اخذ شده باشد، می توان آنرا واژه پذیرفته شده ای در توسعه پایدار و مدیریت بحران دانست.

 تعاریف تاب ­آوری:

تاب آوری یکی از مهمترین مباحث تحقیق در زمینه رسیدن به پایداری است. به لحاظ زمانی مفهوم تاب­آوری از دهه 1970 با شروع کار هولینگ (1973)، بطور روزافزونی مورد بررسي و ارزيابي قرار گرفته است، به طوریکه درتقابل با استفاده از مفهوم توصيفي، تاب آوری به شکل فزاینده ای به عنوان یک معنای مبهم و انعطاف پذیر دیده شده است. از آن زمان تاب آوری بوسیله رشته های متنوع علمی چون، اقتصاد، علوم سیاسی, اجتماعی و برنامه ریزی مورد استفاده قرار گرفته و هر رشته نیز تعاریف خاصی را برای آن تدارک دیده است.